ابن سینا پزشک نامور ایرانی به علت رنگ درونی مغز پسته که شبیه رنگ صفرا است
آن را بر ضد عفونت های کبدی،
برای جلوگیری از تهوع و استفراغ و برای تقویت دهانه معده و قوت قلب مفید می دانست و
مصرف آن را تجویز می کرد و برای تقویت قوای جنسی مؤثر می دانست.
ایرانیان باستان پسته را از مقویتری مغزهای گیاهی می دانست و
حتی اعتقاد داشتند اگر مرد اولاد پسر بخواهد باید مغز پسته مصرف نماید.
همچنین در قدیم پسته خام را با قند می کوبیدند و کمی هل به آن می افزودند و
آن را به نام قاووت پسته به زنانی که وضع حمله کرده بودند و نیاز به تقویت داشتند و
یا کسانی که از بستر بیماری برخاسته و دوران نقاهت را می گذراندند به عنوان غذای نیروبخش می دادند.
پس از ابن سینا، در قرون وسطی پزشکان دیگری نیز اصول او را اقتباس کردند و
به بیان دیگری در خواص پسته داد سخت دادند
چنان که (ژوفرا) پسته را در ردیف داروهای تقویتی برای دوران نقاهت می دانست و
عقیده داشت پسته برای کسانی که بر اثر سل و یا بیماری های دیگری ضعیف شده اند و
یا کسانی که سرفه می کنند و یا دچار اختلال کار کلیه شده اند، داروی تقویتی کامل و مؤثری است.
«پیرپومه» در کتاب خود که به سال 1694 منتشر شد،
می نویسد: «پسته یکی از ترکیبات دارویی جالینوس است و
با مصرف آن پیرمردان قوای از دست رفته خود را باز می یابند».
در قرن شانزدهم و هفدهم میلادی از پسته روغن می گرفتند و
روغن پسته را برای نرم کردن سینه و آرام کردن دردهای کلیه و کبد به کار می برند و
این روغن را به موضوع دردناک بیمار می مالیدند و مالش می دادند و
هم چنین آن را به عنوان خوراکی به بیماران کبدی و کلیوی می خوراندند و
عقیده داشتند که روغن پسته آدم لاغر را چاق می کند و
تولید نطفه را در او افزون می سازد و سرفه و درد ریه را شفا می بخشد).
ایران پسته 